PORADNIK

Membrany dachowe

Wysokoparoprzepuszczalne membrany dachowe stosowane są jako wstępne krycie dachów skośnych wentylowanych. Są to produkty o niskim oporze dyfuzyjnym, zapewniającym dobre odprowadzenie pary wodnej na zewnątrz. Aby spełniały swe funkcje jako wstępne krycie muszą ponadto zapewnić dobrą odporność na działanie słupa wody, wytrzymałość mechaniczną i żywotność.


Membrany paroizolacyjne

Membrany paroizolacyjne, zwane są także aktywnymi paroizolacjami, opóźniaczami pary, barierami parowymi itp. Zbudowane na bazie włóknin paroprzepuszczalnych są nowoczesnym sposobem tworzenia ochrony termoizolacji przed zawilgoceniem jej przez parę wodną od strony wnętrza poddasza. Charakteryzują się ok. dziesięciokrotnie większą paroprzepuszczalnością od typowych paroizolacji z polietylenu (PE), a ok. dziesięciokrotnie mniejszą paroprzepuszczalnością od niskoparoprzepuszczalnych folii dachowych. Taka specyfika materiału umożliwia jego harmonijną współpracę z wysokoparoprzepuszczalną membraną dachową. Dzięki niskiemu oporowi dyfuzyjnemu membrany dachowej można zwiększyć także dyfuzyjność materiału stosowanego jako paroizolacja.


Efekt torby foliowej

Dzięki zwiększonej dyfuzyjności paroizolacji unika się wytworzenia wewnątrz budynku efektu torby foliowej, zidentyfikowanego na poddaszach w latach 80-tych i 90-tych ubiegłego stulecia. Hermetyzacja domostw będąca efektem rozwoju nowych technologii produkcji stolarki okiennej i drzwiowej wpłynęła na ich szczelność, powodując niemal natychmiastowe pojawienie się problemów związanych ze wzrostem wilgotności we wnętrzach, a w konsekwencji walki ze zjawiskami pleśni i grzybów. Momentalnie ujawniła się niska jakość wentylacji grawitacyjnej, nieefektywnej w nowych warunkach. Wzrost wilgotności we wnętrzach i równoległy trend do stosowania materiałów wysokoparoprzepuszczalnych jako wstępne krycie pozwolił na „rozszczelnienie” poddasza i umożliwił stosowanie tzw. paroizolacji aktywnych zezwalających nieco większym ilościom pary wodnej na migrację przez przegrodę dachową. Nie był to jedyny elementem walki z efektem torby foliowej. Zaczęto interesować się efektywnością systemów wentylacyjnych, producenci okien zaczęli wprowadzać elementy mające polepszyć czynniki wentylacyjne, takie jak nawiewniki, mikrouchyły itp. Domostwa w tym i poddasza stały się „aktywniejsze” dyfuzyjnie, dzięki czemu zaczęły zapewniać zdrowy klimat.

Aktywne paroizolacje są już dziś dość powszechnym zjawiskiem, a ich różnica cenowa w stosunku do paroizolacji tradycyjnych doskonale jest rekompensowana przez korzyści, jakie płyną z ich stosowania.


Membrany wiatroizolacyjne

Wiatroizolacje stosowane są głównie na zewnętrznych ścianach budynków w systemie konstrukcji szkieletowych (drewniane i stalowe), domów z bali (ściany wewnętrzne), elewacji budynków termoizolowanych wełnami (na zewnątrz), w systemach elewacji wentylowanych (np. kamiennych), pod siding (drewniany, PCV, z włókien szklanych itp.). Umożliwiają dyfuzję pary wodnej z izolacji termicznej i ścian budynków, chroniąc ściany przed wilgocią. Dzięki temu zapobiegają wychładzaniu budynków, utrzymując ich wysokie parametry cieplne. Skutecznie zapobiegają: gromadzeniu się wilgoci w ścianie, termoizolacji, trwałemu zawilgoceniu ścian, obniżaniu się parametrów cieplnych budynku oraz wydajnie chronią przed niekontrolowanym przepływem powietrza z zewnątrz (zwiększającym wydatnie straty energii).

Stosowanie membrany wiatroizolacyjnej na dachu ma uzasadnienie tylko i wyłącznie jako wiatroizolacja powierzchni ścian, witaroizolacja termoizolacji dachu i poddasza skośnego – konieczne jest wtedy wcześniejsze zapewnienie krycia dachu, np. ostatecznym pokryciem dachowym. Membrany wiatroizolacyjne są zbudowane z materiałów paroprzepuszczalnych – zazwyczaj są to jednowarstwowe włókniny. Posiadają ekstremalne wartości paroprzepuszczalności oraz powinny być stabilizowane przeciw promieniowaniu UV. Na dachach i poddaszach nie powinny być stosowane jako wstępne krycie ze względu na ich bardzo niską odporność na działanie słupa wody. Ich stosowanie na dachu powinno ograniczać się do ochrony wiatroizolacyjnej.

W praktyce oznacza to zastosowanie takich włóknin jako poszycie drewnianych ścian konstrukcji dachowej, np. lukarn i ścian zabezpieczających je przed zbyt intensywnym przepływem powietrza z zewnątrz, wpływającym na obniżanie się skuteczności termoizolacyjnej poddasza. Zdarza się zastosowanie wiatroizolacji jako ochrony przeciwwietrznej wełny mineralnej, stanowiącej termoizolację dachu. W takim jednak przypadku dach jest zazwyczaj pokryty deskowaniem z wstępnym pokryciem. Należy nadmienić, iż większość wysokoparoprzepuszczalnych membran dachowych jest także doskonałymi wiatroizolacjami. Ze względu na skomplikowaną budowę membran dachowych i wymóg oporności na działanie słupa wody, typowe wiatroizolacje (jednowarstwowe włókniny) nie powinny być stosowane jako wstępne krycie dachu.


info@eurovent.pl Facebook B2B Platform